Eerlijk, eigenzinnig en emotioneel: Kes schijnt met “De Rode Zon”

Kes draagt zijn hart op zijn mouw, en dat siert hem. Waar hij eerder Engelstalig materiaal uitbracht, is zijn eerste echte album meteen Nederlandstalig. “De Rode Zon” voelt als een frisse stap: herkenbare hiphop, maar toch iets dat je nergens anders precies zo hoort.

De plaat opent kwetsbaar, met een track die langzaam uitmondt in een drum&bass beat. Hier lucht Kes zijn hart en probeert hij woorden te vinden voor iets ontastbaars als leven in duisternis. Meteen wordt duidelijk: deze artiest uit Enschede is de diepte niet schuw.

Daarna hoor je alle kanten van zijn sound. Van galmende grand piano’s in “Black On Grey” en “Brand”, tot warme Moog-riffs op “Man Overboord”. Richting het einde shined ESMÉ met een prachtig refrein op “Wat Ik Ook Doe”, waarna Kes afsluit met “Vroeger Droeg Ik Capes” – een emotionele laatste bladzijde, waar je het boek eigenlijk nog niet dicht wilt slaan.

Muzikaal hoor je dat Kes alles zelf doet – van synths en keys tot gitaren en beats. Het resultaat is een organisch, gelaagd geluid dat balanceert tussen filmisch en direct. Zijn teksten zijn eerlijk, persoonlijk en soms spiritueel, met verwijzingen naar mythes en religie. Daardoor voelt “De Rode Zon” niet als een verzameling tracks, maar als een blik in zijn binnenwereld.

Met 8 tracks in 23 minuten is dit een korte maar intense trip. Kes laat zien dat hij producer, muzikant, zanger én zeker rapper is, en dat hij de guts heeft om een eigen koers te varen. Voor iedereen die diepte zoekt in hiphop, met echte instrumenten en verhalen die raken: look no further. “De Rode Zon” is nog maar het begin – maar wel eentje die kippenvel achterlaat.

Geschreven door Sam Vosman voor POKOE Hiphop Magazine.