Sinds zijn debuut soloalbum “Het Manifest” (2007) is het een tijd stil geweest rondom de politieke en maatschappijkritische kant vanΒ Kitzrβs werk. Maar de tijdgeest β rauw, gepolariseerd en onontkoombaar β drong zich op en kon hij niet meer negeren.
Met “Expreszionisme” presenteert hij een EP die zich niets aantrekt van conventies of comfort. In een 19:33 minuten durend relaas stolt persoonlijke urgentie tot auditief protest en ritmische waarschuwing. De muziek is ruw, de boodschap rauwer.
Zoals de expressionisten van het begin van de twintigste eeuw het doek te lijf gingen om hun binnenwereld zichtbaar te maken, zo bewerkt Kitzr klank. Frequenties worden uitgerekt, ritmes opgeschuurd, stemmen losgelaten zonder vangnet. Dit zijn geen liedjes, dit zijn stemmingen. Een staat van zijn in ruwe audiovorm.
De vocals zijn direct, op het randje van spoken word en aanklacht. Eerder een toespraak dan een performance. Ze snijden door lagen van vervreemding, systemische ruis en persoonlijke breekbaarheid β zonder in prekerigheid te vervallen. De productie is bewust onorthodox: niet klinisch, maar menselijk. Schurend waar het moet.
Expreszionisme EP is niet bedoeld als een soundtrack bij de tijd. Het is een confrontatie ermee.