LEEF verkoopt broodjes. Zijn foodtruck Chimi staat op festivals en evenementen door het hele land. Als hij dus rapt dat hij βeen ton pakte in de zomer op aubergineβ weet je: dit is geen fictie. Hij leeft gewoon voor twee. Misschien is dat ook wel de reden dat hij LEEF heet.
“Banksoldaat” is zijn debuutalbum en het klinkt er ook naar. Niet omdat het onaf is, maar omdat het echt is. LEEF rapt over wat hij kent, schrijft refreinen die blijven hangen en heeft duidelijk gevoel voor hoe een nummer gebouwd moet zijn. Dat gaat hem steeds beter af en op dit project is dat hoorbaar.
De beats zijn van Mozes Kriebel. De Zwollenaar heeft bas gestudeerd aan het conservatorium, produceert voor veel meer artiesten, rapt ondertussen zelf ook veel meer en, totaal onverwacht, speelt hij nog bas in een bluegrass band. Die veelzijdigheid hoor je. Er zit iets onverwachts in de productie. Ik denk te horen dat veel sounds zelf ingespeeld zijn, en soms hoor ik iets wat op hybrid drums lijkt. Of hij gewoon heel goed produceert, of inderdaad achter de drums gekropen is heb ik niet gevraagd. Luister zelf maar.
LEEF weet wie hij op de plaat wil. Lieve Sukkel op “In Mβn Pyjama”. Vanzelfsprekend, zijn delivery en chaos passen er gewoon in. Fris is een soldaat (dat is echt zo), harde lines, oldschool, geen fratsen, keihard gecast op “Lakens Vallen”. En op “Onvoorwaardelijk” laat Tomson zich gelden.
“Banksoldaat” is geen album dat schreeuwt. Het is het soort plaat dat je een paar keer moet draaien voor alles landt. Maar als het landt, landt het goed. En dan wil je ook een broodje.