Voor altijd een belofte: Peter Slaghuis en zijn rol in vroege Nederlandse hiphop

Onlangs verscheen het boek “Voor altijd een belofte. Een muzikale biografie van Peter Slaghuis” van Rogier Verkroost, over het leven en werk van dj en producer Peter Slaghuis (1961–1991). Naast zijn rol als pionier van house en mixcultuur was Slaghuis ook een van de eerste hiphopproducers van Nederland. Tussen 1986 en 1991 werkte hij met acts als Extince, Mr. Mixi & Skinny Scotty, The Timedrillers en MC Hughie Babe.

In het boek is een volledig hoofdstuk gewijd aan deze vroege hiphopprojecten, met verhalen van betrokken artiesten, waaronder Extince. Daarmee wordt een onderbelicht stuk Nederlandse hiphopgeschiedenis zichtbaar gemaakt. Hieronder volgt een fragment over The Timedrillers, waarvoor Slaghuis samen met Paul Elstak de track “Somebody In The House Say Yeah!” produceerde.

Hieronder volgt een fragment uit het boek. Het is de paragraaf over de rapgroep The Timedrillers waarmee Peter Slaghuis samen met Paul Elstak de track Somebody In The House Say Yeah! produceerde.

The Timedrillers

Na een solorapper en een rapduo is het in 1990 de beurt aan een heuse rapcrew om met Peter te werken. Het gaat om het uit Rotterdam afkomstige viertal The Timedrillers, dat daar in de lokale hiphopscene is ontstaan. Ze bestaat uit de rappers met de artiestennamen Tombox en Smooth Vee. De beats worden geproduceerd door Nitro en DJ Alien is er om de draaitafels te bedienen. Het viertal treedt geregeld op op diverse podia rondom Rotterdam, waar ze populair zijn onder het lokale publiek. Ze staan ook een drietal keer in de BlueTiek-in. Daar spelen ze zich in de kijker van de vaste dj’s Paul Elstak en Peter Slaghuis. Paul kennen ze ook uit de platenzaak. Als bedrijfsleider van Midtown aan de Nieuwe Binnenweg ziet hij enkele groepsleden geregeld in de zaak komen. Het idee ontstaat om met de rappers een plaat te produceren. Dat leidt uiteindelijk tot de single Somebody In The House Say Yeah! van The Timedrillers.

Het idee voor Somebody In The House Say Yeah! is afkomstig van Paul Elstak. Hij baseert het op de hiphophit Somebody For Me van Heavy D. & The Boyz. Maar ook op samples van Michael Jackson en de titel van het nummer is gebaseerd op een kreet uit het ontelbaar vaak gesamplede Caught, Can We Get a Witness? van Public Enemy. Maar met het produceren van muziek heeft Paul dan nog totaal geen ervaring. Daarom zoekt hij contact met Peter, die wel die ervaring heeft. Het is voor Paul Elstak de eerste les in het maken van eigen muziekproducties: “Van Peter heb ik vooral geleerd wat je allemaal met samples kan doen. En ook hoe je kan improviseren met de korte tijd die een sample duurt.” (40) Eerst maken ze de muziek voor een hiphouseproductie. Als de muzikale basis klaar is, willen ze er rappers bij hebben. Via zijn netwerk weet Paul de vier rappers van The Timedrillers te strikken voor de track. (40) De rappers reizen af naar Appeltern, waar ze met Peter en Paul de plaat opnemen. Er worden in een dag drie versies van het nummer opgenomen. DJ Alien, die in het dagelijks leven Matthieu Stokman heet, is erg onder de indruk van de werkwijze en het tempo van Peter: “Het is ongelofelijk hoe snel die man werkte. Hoe hij omging met de MPC 60, zo’n grote bak. Hij had een werkwijze waarbij hij niet te veel bleef hangen in details en dan flink doorstapte. Zo haal je de drie tracks op een dag wel. Ik heb er veel van geleerd.”(68) Stokman is de dj van de groep en doet de scratches. Peter en Paul meten zichzelf ook artiestennamen aan. Op de platenhoes staat Peter als Mr. Hithouse aangeduid. Paul, die dan net vader is geworden, kiest voor de naam DJ Daddy P.  

Ook met de Timedrillers gaat Peter naar ARS Productions. Directeur Patrick Busschots is razend enthousiast over de Timedrillers en biedt ze een contract aan. Dan ontstaan echter de problemen. Busschots blijkt een heel ander toekomstbeeld over de groep te hebben dan Peter, Paul en de vier rappers. “We waren hardcore rappers. En die Patrick wilde een soort boyband van ons maken. Hij zag een soort nieuwe Technotronic in ons.” is de indruk van Stokman. Ook het groepslid Nitro, dat voor de komst van Peter en Paul de producer was, dreigt volgens Stokman het vijfde wiel aan de wagen te worden en ARS lijkt hem liever kwijt dan rijk. Op de platenhoes zou daar vast een voorschot op zijn genomen. Voor de hoes worden de Timedrillers gefotografeerd voor de strakke kantoorgebouwen aan het Weena in Rotterdam. De gebouwen zijn in de jaren tachtig gebouwd. Ze zijn ontsproten aan de visie van burgemeester Bram Peper om Rotterdam een meer grootstedelijke allure te geven. Deze Nederlandse vertaling van Manhattan is een ideaal decor voor een hiphopgroep uit de Lage Landen. Wie de foto ziet, zal wellicht niet direct merken dat er iets niet klopt. Er is namelijk een shot gekozen waarbij het gezicht van Nitro achter de vuist van een van de andere rappers verborgen is. “We zagen dat pas toen de plaat in de winkels lag. Daar waren we behoorlijk kwaad over. En ook Peter was niet blij. In een apart kamertje hebben Patrick en hij nog de nodige woorden gehad. Het vermoeden was dat hij ons ook los wilde weken van Peter en Paul. Terwijl we hun ontdekking waren.” verklaart Stokman. 

Maar uiteindelijk is het onenigheid over het contract waardoor een verdere samenwerking stukloopt. Dat is afgelopen wanneer Stokman een telefoontje krijgt van DJ DNA, die dan actief is bij Urban Dance Squad, met de vraag of hij wil samenwerken: “We hadden een contract dat zo dik was als een half telefoonboek. We hebben dat wat nonchalant getekend. Toen DNA belde, vertelde ik dat samenwerken volgens het contract niet kon. Toen vroeg hij me het contract te faxen. Halverwege het faxen belde hij me weer of het al klaar was, want de rol papier van zijn fax was op. Maar ik was nog lang niet klaar. DNA zei me even te wachten. Na een halfuur belde hij terug dat het geregeld was. Het contract kon de prullenbak in.” (68) Daarmee komt er een einde aan de samenwerking. Het nummer wordt in vele landen uitgebracht. Stokman herinnert zich zelfs een platenhoes in het Japans. Maar een grote hit wordt het nergens. “Het was een goed nummer. Maar het is nooit te voorspellen of het een succes wordt”, zegt Patrick Busschots in zijn terugblik op de Timedrillers. Optredens van de Timedrillers komen er niet en nieuwe nummers worden er daarna niet meer gemaakt. De groep valt in 1992 alweer uiteen. De leden gaan ieder hun eigen weg. Smooth Vee zal later opduiken als Blaka Pim van de formatie Sluipschutters. Hij werkt in 2007 ook nog eens samen met Paul Elstak en Ben Skeer op het niet al te subtiele Hakke Klootzak!.     

Het boek is onder andere te koop via Bol of Bruna. Indien je een gesigneerde versie wilt bemachtigen kun je mailen naar vooraltijdeenbelofte@gmail.com