Het Moment is met recht de hoogmis van de Nederlandse Hiphop

Het is even zoeken voor je de ingang vindt, aangezien heel Tilburg in het teken staat van de jaarlijkse kermis. Maar via een smalle doorgang naast een draaimolen, waar je al misselijk van wordt als je ernaar kijkt, belanden we via een viaduct bij de Spoorzone. Knallende beats dreunen je tegemoet, de geur van opgewarmd (en vers!) frituurvet, lange bars en een heerlijk zonnetje. Zo moet de hemel er ook ongeveer uitzien.

De planning was op voorhand geen enorme puzzel. Onze groep, bestaande uit voornamelijk collectors en RG fans, zal vooral in de Hall of Fame zijn waar RAFTING GOODS hun vijfjarig bestaan vieren met een blok van maar liefst vijf uur. Een mix van veteranen en jong talent die, in de geest van hoe ik rappers het liefst hoor spitten, de mic ter hand zullen nemen. Deppie uit Enschede is er eentje om in de gaten te houden. Het is altijd moeilijk om als eerste het podium te beklimmen, maar de Tukker kan met trots terugkijken op zijn optreden. Het zweet gutste van zijn ontblote bovenlijf en er was eigenlijk geen moment om tot rust te komen. Een geslaagde warming-up voor wat een lange, lange dag en avond zou worden. Djani dan. In het begin lijkt hij wat gespannen, maar na de eerste track gooit hij de schroom van zich af. De Hagenees klopt nadrukkelijk aan de deur. Een show vol energie en de verwachtingen van zijn aankomende project zijn hoog. Goeie grill ook. Al doet het in de regel wel iets met de articulatie.

Het contrast qua postuur tussen hem en de Vinnie is geen grap. Djani past minimaal twee keer in de imposante verschijning van de Hagenees. Bekende tracks van zijn Raftingpack “Zwartwerker” komen voorbij. Hoogtepunt hier: “Frituur op 180”. Die eerste tonen van het gospelkoor op die door Blanke Roy geproduceerde track klinken in de Hall of Fame altijd fantastisch. Even een keer onderbreken om nog een keer te starten, gruwelijk. Vanwege het ontbreken van Kingsize vraagt hij het publiek om een invaller. Die komt er helaas niet. Niet onlogisch omdat het een moeilijke track is. Daarom een tip: kondig de vraag aan op social media dan kunnen mensen oefenen. Dan had ik mijn vingertje namelijk wel weer opgestoken. Sowieso een shout-out naar de geluidsman. Met een mic of vier grote groepen goed laten klinken is een kunst en hij maakt het waar. Als er na de plaspauze weer positie wordt ingenomen op de eerste rij verschijnt MOVNT OLYMPVS op het podium…

Ome Guus, Illmaterial, JoJo Wavy en Cobra zijn stuk voor stuk gasten met podiumervaring. Het doet me altijd denken aan Griselda, maar dan de Haags/Amsterdamse variant. Met nog smerigere en gruizigere beats dan de inmiddels aardig commercieel geworden Amerikaanse variant. Ome Guus met zijn kenmerkende stemgeluid is heerlijk. Live had ik ze in deze samenstelling nog niet eerder gezien, maar dit smaakt naar meer. Alleen de outfit van Cobra is het namelijk al waard. Een soort manshoge puntmuts die hij haast wel met secondelijm op zijn hoofd moet hebben geplakt, want hij bleef de hele show zitten. En als hij niet vastzat, is zijn balanceervermogen een documentaire waard. Matjekk en Soof0 krijgen tijdens de show ook nog hun ‘moment’. Soof verdient een eigen tijdslot volgend jaar. Nonchalant alsof hij hier al voor de tiende keer staat.

We maken even een kort uitstapje naar het buitenterrein. Een heel ander publiek, maar dat maakt dit festival zo bijzonder. Ik knik naar een dame die op een bankje zit en nóg ouder is dan ik ben en ze beantwoordt het met een boks. Het veld voor de mainstage gaat ondertussen los op Rijck en Qlas. Best wel anders, zeg maar. Maar veel interessanter is te zien wat er op andere plekken op het terrein gebeurt. Je ziet namelijk grootheden uit het verleden rondlopen en producers en rappers van nu. En wie er een studie van maakt ziet dat dit festival deels ook een soort kraamkamer is voor toekomstige samenwerkingen. Het is netwerken, nummers uitwisselen, vragen naar beats of ze aanbieden en oude bekenden tegenkomen. En dat allemaal in een hele relaxte sfeer. Want ook al ben je, zoals ik, alleen luisteraar, de artiesten zijn stuk voor stuk benaderbaar en ontstaan spontaan mooie gesprekken over muziek en soms ook ineens over veel diepere dingen. En dat terwijl je elkaar eigenlijk niet of nauwelijks kent. De relaxte vibe is ook goed aan de beveiligers te zien. Ook zij staan relaxt met de armen over elkaar de boel in de gaten te houden. Ik heb één iemand van het terrein gezet zien worden, die had overduidelijk te vroeg gepiekt… Helaas heeft die jongen dingen moeten missen. Een understatement.

Terug naar legends op podia. Cartes en Kleine Jay lijken niet ouder te zijn geworden. Mijn hemel, wat gaan de Bosschenaren te keer op het podium achter de mainstage. De energie van Kleine Jay is van een andere planeet en hoewel ze al heel lang niet meer samen hebben opgetreden, zie je dat ze elkaar nog steeds naadloos aanvullen. Het kan toch niet anders dan dat dit een opmaat is naar een comeback?

Met vier podia is het kiezen en zijn er helaas rappers die je door de indeling van de timetable zult missen. Organisatoren Bowie en Dirk hebben de puzzel zo goed mogelijk gelegd en in mijn geval kwam ik redelijk uit. Maar dan is er wel FOMO. Rico heb ik bijvoorbeeld moeten missen, maar met de Buiten Westen-set eind dit jaar halen we dat wel in. Met een rotgang weer terug naar de Hall of Fame voor anderhalf uur RAFTING GOODS. Alle bangers komen weer voorbij. “Frituur op 180”, een vleugje “Hotel November” van MpDrees24 en NTAN en hoewel ze niet op heel veel tracks staat is zangeres Tessa Rose met haar uithalen een mooie toevoeging in het geheel. Haar vriend, producer RED, staat op de achtergrond met een trotse blik in zijn ogen. Ella John vuurt haar verse op “Professionele Klootzakken” als een machinegeweer de zaal in. Ogen vol vuur. Links vliegt een volslagen onbekende me om mijn nek en smijt me een meter of twee naar achter. Een seconde later een welgemeend excuus, mijn knieën zijn er inmiddels aan maar ik geef hem een hand en zeg dat ik oké ben. Maar het dak gaat er pas echt af als CC op het podium verschijnt naast Mike Tibbert en Tim Beumers. VSOP is weer even bij elkaar. Het plezier spat eraf bij de mannen die elkaar al zo lang kennen. CC heeft een camerabril op. De beelden geven een mooie blik op de pit.

Festivals in Nederland hebben steeds meer moeite de kosten eruit te halen. Nu is winst geen doel van deze Heilige Hiphopmis in Tilburg, maar het betekent met een relatief klein publiek vanwege de afmetingen van de Spoorzone en een aantal dure artiesten dat het geld ergens vandaan moet komen. Met subsidie en kaartverkoop red je het simpelweg niet. Drank en eten zijn dan een mooie post om de kosten eruit te halen. En daar zit op festivals nog wel eens verschil in. Nu moet je geen culinaire hoogstandjes verwachten op Het Moment, alhoewel de hotdogkraam echt wel bovengemiddeld goed is, maar qua snelheid en keuze is het prima geregeld. En overal vegetarische varianten voor de mensen die geen vlees eten. Nergens hoef je lang te wachten omdat er overal foodtrucks staan. Aan de prijs, dat wel, maar weet dat je er het festival mee steunt. Smaakt het ook nog beter.

We sluiten de dag af met JAWAT! op het achterste podium. Al snel krijg ik een foto binnen met in de schemering een in het zwart gekleed silhouet. Hij lijkt verdacht veel op Sticks. Of het toeval is of niet, een groep bezoekers die bij Beats by Esko staat, beweegt zich naar het achterste deel van het terrein. En niet voor niets, want al snel klinkt “Gekkenhuis” door de immense speakers. De pit die volgt is een oorlogsgebied waar telefoons en zonnebrillen verloren worden. En misschien wel tanden, wie zal het zeggen. Ook hier weer generaties die elkaar vinden in muziek. JAWAT! merkt op dat zijn zoon achter de draaitafels staat en dat zijn album “Ut Zwarte Aap” uitkwam toen hij nog niet eens geboren was. Er staan vlaggenzwaaiers op het podium waarvan er eentje gewisseld wordt voor Kleine Jay, de ander was producer MILAN van ZWARTEWATER. Weer zo’n mooi momentje. Voldaan sloffen we naar de parkeergarage om huiswaarts te gaan. Slapen kan ik pas als de zon weer bijna opkomt. De adrenaline blijft maar pompen. Op naar 27 juli 2027 voor de volgende. De kaartverkoop start 1 augustus.

Geschreven door Mark van der Wel voor POKOE Hiphop Magazine, foto’s door MarryMarv en Christo